Kerstavond : Herinneren, Erkennen en Herkennen.

De opdracht is eigenlijk dat we 1 moment moesten kiezen, maar dat is quasi onmogelijk voor mij..
Herinneren
Zoals ik eerder al vertelde was kerstavond tot dit jaar altijd met de hele familie bij mijn opa. Allemaal samen aan de tafel, met mijn opa aan het hoofd. Door het overlijden van opa kon dat dit jaar niet doorgaan. Natuurlijk was er geen haar op ons hoofd die eraan dacht om die kerstavond te laten varen, de hele familie vindt dit een topdag in het jaar, dus besloten we om het feest bij mijn tante te laten doorgaan.
Wat een geweldige avond was dat... Ik weet niet welk moment ik zou moeten kiezen.. Het moment dat we allemaal samen ( dat is zo een 20 mensen) aan tafel zaten of het moment dat ik met mijn mama, tante en nicht het eten aan het voorbereiden was in de namiddag? Is het het moment dat mijn papa voor het eerst de grote kalkoen aansneedt in plaats van mijn opa? Of is het het moment dat de nichten en neven samen aan de vuurkorf stonden buiten? Of het moment dat de nichten en neven zich aan de traditie van gezeldschapspelletjes durfden wagen......... Ik zou het zelf niet weten.
Erkennen
Zulke momenten kleuren niet alleen je dag, maar ook je leven. Het laat zien dat je mensen hebt waar je op kan rekenen, die er voor je zijn en om je geven. Dat gevoel heerst er de hele avond en er is niets fijner om te voelen dan dat. Op zo een avond hoor je zoveel gelach, uitgelaten stemmen, plezier enz.. Dat heeft voor mij veel te maken met de diepte van mijn leven. Wat voor een leven zou je hebben als er nooit een lach zou zijn? Wat voor een persoon zou je zijn als er geen plezier zou bestaan? Als je je helemaal alleen voelt en het idee hebt dat niemand je zou missen? De diepte van je leven is datgene dat je maakt tot de persoon die je nu bent. Dat is voor mij ook in ene weg heilig. Misschien niet heilig in de zin zoals veel mensen dit woord opnemen. Ik zou dat niet kunnen missen en het zou mijn leven laten verdergaan zonder hoop. En zoals ik eerder al zei en we duidelijk in de lessen godsdienst en RZL hebben gezien is hoop een rode draad.
Herkennen
Mensen zich goed laten voelen en een beter mens van hen maken. Dat is God voor veel mensen en dat zie je goed op zo een dag. God zie ik niet als een persoon, maar eerder als emoties, als gevoelens. Gevoelens van warmte, hoop, het gevoel van niet alleen te zijn en je lasten alleen te moeten dragen en je omringd en beschermd voelen. Dat is God voor mij en dat merk ik geen dag harder als een dag zoals onze kerstavond..

De kinderbijbel

Ik heb ' Het land onder de regenboog' gelezen. Als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat ik me in het begin er een beetje doorheen heb moeten worstelen, maar naarmate ik meer aan het lezen was en verder kwam in de bijbel ging het me veel beter af. Ik denk dat dat te maken heeft met mezelf. Ik moest mijn kritische kijk laten varen, want ik denk dat het daardoor was dat het in het begin zo moeilijk ging. ik betrapte mezelf op gedachten die die richting uitgingen, waardoor ik de verhalen niet liet binnenkomen en niet mee kon drijven met het verhaal. Toen heb ik die kijk proberen te laten varen en toen ging het veel beter. Als je het gewoon zo bekijkt lijkt het op sprookjes. Het zijn eigenlijk sprookjes. je kan hier een heleboel leuke lessen mee maken. het creatieve kan je uit deze lessen laten komen en kinderen maken vaak mooie dingen als je hun creatieve ik aanspreekt.

Ik merkte wel dat ik erg weinig wist van de bijbel. Er zijn verhalen die ik nu gelezen heb die ik wel kende, maar nooit gesitueerd zou hebben in het oude testament. Het verhaal van de ark van Noah bijvoorbeeld. Dat situeerde zich in mijn geest veel later af. Het boek is eigenlijk magisch, er gebeuren zoveel magische dingen. Het is zeker iets waar mensen, ook kinderen, hoop uit kunnen putten. Als we het inderdaad met sprookjes zouden vergelijken weet je dat kinderen daar blij van worden,, het magische en betoverende loesteren ze. Als kind ben je vol van prinsen en prinsessen, spoken, geesten, sinterklaas enz.. Kinderen hebben een goede fantasie om met dit boek aan het werk te gaan. Ik denk dat dat ook ergens de bedoeling van de bijbel is. Laat mensen er blij van worden en hoop uit putten. Is dat niet waar Godsdienst om draait? Laat kinderen zien dat het niet altijd allemaal even slecht is in deze wereld 

Het boek is goed naar voren gebracht. het is leuk dat het verteld is door oom Ben. Ik zie hem eigenlijk zitten en vertellen. Dan weet je dat het goed geschreven is. Het heeft een goed begin en een duidelijk einde. Het is niet louter de bijbel, het is zo geschreven dat het twee verhaallijnen heeft, hetgeen voor een goede afwisseling zorgt.

Het boek heeft er, samen met de lessen en veel nadenken, voor gezorgd dat mijn kijk op het hele begrip godsdienst ergens is veranderd. Ik zal er niet gelovig van worden, maar begin te zien wat voor nut godsdienst kan hebben. Je kan er mensen door laten groeien en net iets van de ' wereldlast' van hun schouders afnemen. Je laat mensen zich ergens ontplooien, zich er beter door voelen en dat is toch wel ergens waar "leerkracht zijn" om draait.
De verhalen op zich roepen geen vragen bij me op, maar wel hoe je de kritische kijk van kinderen moet ontvangen. Ik weet dat we het daar in de les al over gehad hebben, maar ik ben benieuwd hoe ik ga reageren als een kind mij dat moet vragen in de les. Het is best moeilijk om kinderen van het tweede leerjaar symbooltaal aan te leren en hen de dunne lijn tussen waar en niet waar te laten kennen. We zullen wel zien hoe dat loopt als het zover is...

De eerste periode is gedaan...

De eerste periode is afgelopen.. Ik kan niet geloven hoe vlug het wel gegaan is. Als ik nu terugkijk op mijn periode kan ik zeggen dat ik al wel veel geleerd heb. De kijk en mijn 'eigen leraar-wereldje' moest ik loslaten en veranderen en dat was best beangstigend.
Ook de eerste praktijkperiode is voorbij. Ik weet dat ik op tijd moet beginnen met mijn lesvoorbereidingen, die fout had ik de eerste keer gemaakt en zal ik nooit meer maken. ik weet dat ik nog veel werk heb aan mijn lesvoorbereidingen, maar ik hoop dat dat dat onder het principe ' al doende leert men' valt.. Het grootste punt dat ik geleerd heb is dat ik niet bang moet zijn om dingen los te laten. Het betekent niet noodzakelijk dat je dan gaat vallen, het helpt je ook om andere en betere gedachten te krijgen. Verder is mijn grootste werkpunt voor volgende keer leermomenten maken voor mijn leerlingen. 
Ik kan niet zeggen dat het al allemaal op punt is. Dat was ook wel duidelijk toen mijn coach kwam kijken. Ik heb nog een lange weg af te leggen, maar ik volg tenminste de juiste weg. Dat gaf me moed en veel motivatie om eraan verder te werken en zo door te gaan. Dan zal ik er uiteindelijk wel komen.
De examens boezemen me angst in. Het blokken is al een tijd geleden en ik hoop dat die discipline vlug komt. Het komt nu allemaal vrij dichtbij en het is wel iets dat me erg bezig houd, vandaar dat ik het op mijn blog zet. Maar met genoeg werk zal het me wel lukken. Ik denk dat ik na de examens rustiger ga worden, in mezelf bedoel ik dan. Er zijn best veel paniek momenten in mijn hoofd, of plotse zenuwen in mijn buik, maar dat is volgens mij de onzekerheid die ik voel. Niet goed weten wat je te wachten staat. Maar aan de andere kant is het ook spannend en dat gevoel vind ik wel fijn. We zullen wel zien. We kunnen niet meer doen dan ons uiterste best doen en werken...U mag steeds een kaarsje branden voor ons allen...