Deze avond is het zover. het examen van Godsdienst. ik kan niet geloven dat het zo vlug gegaan is. Er was de eerste les, plots was het de laatste les en in een zucht was het examen daar.
Ik kan wel zeggen dat mijn beeld langzaam aan het veranderen is. Ik vind het moeilijk om beelden te veranderen, maar ik weet nu wel dat Godsdienst niet is en moet zijn zoals ik het als kind ervaren heb. Godsdienst kan evenzeer bestaan uit verhalen over liefde, hoop, .. Je mag best eerlijk zijn tegen kinderen en je moet het niet verkondigen als DE waarheid. je moet niet doen alsof jij alles weet en alle antwoorden kent. je stelt hoogstens een antwoord voor. Dat komt overeen met het denken met kinderen, hun geest verruimen en dat doe je met het beeld van God.
Ik ben nu al meer van mening dat deze lessen best zinvol kunnen zijn en dat je er kinderen een plezier mee doet om ze te geven...
maandag 10 januari 2011
zondag 9 januari 2011
Vijf tips om met bijbelverhalen om te gaan in de klas.
1) Laat de kinderen actief deelnemen in de les. Laat ze het verhaal bv uitbeelden. Zo gaan ze het beter onthouden.
2) Werk met materiaal bv prenten. Maak het verhaal visueel.
3) Laat kinderen nadenken over het verhaal en hou er nadien een klasgesprek over waardoor je het aan hun leefwereld kan koppelen.
4) Maak kinderen duidelijk dat het niet gaat om de details in de verhalen, maar dat het gaat om het woord van God, dat het niet letterlijk genomen moet worden.
5) Wees eerlijk en ook kritisch. kinderen zijn kritisch en ze gaan eerder met je meegaan als je eerlijk op hun vragen gaat antwoorden over de bijbel en als ze zien dat ook jij de waarheid niet weet.
2) Werk met materiaal bv prenten. Maak het verhaal visueel.
3) Laat kinderen nadenken over het verhaal en hou er nadien een klasgesprek over waardoor je het aan hun leefwereld kan koppelen.
4) Maak kinderen duidelijk dat het niet gaat om de details in de verhalen, maar dat het gaat om het woord van God, dat het niet letterlijk genomen moet worden.
5) Wees eerlijk en ook kritisch. kinderen zijn kritisch en ze gaan eerder met je meegaan als je eerlijk op hun vragen gaat antwoorden over de bijbel en als ze zien dat ook jij de waarheid niet weet.
zaterdag 8 januari 2011
Water in wijn veranderen..
Goh, ik vind het moeilijk om te zeggen hoe ik goddelijk bezig ben geweest de afgelopen tijd. Ik heb een vriend die op dit moment veel problemen heeft met zichzelf en andere situaties en ik ben er steeds voor hem en laat hem dat ook merken. Ik hb deze afgelopen tijd gezorgd dat mijn nichtje een fijne tijd heeft, de twee dagen per week dat ze hier is, ik heb mijn familie geholpen waar het nodig was en heb mee gezorgd voor fijne momenten en avonden. Zulke fijne momenten, dankbaarheid van een vriend, een lach van een kind, dat is voor mij water in wijn veranderen. Als mijn nichtje ( Nina, 13 maanden oud) naar mij kijkt, lacht en mijn naam ( eerder Nej ipv Nelle) zegt is dat meteen zo een moment voor mij.
Ik kan moeilijk zeggen wat er zou gebeuren als God naar mij toe komt. Als we het zouden hebben over momenten dat water wijn gaat worden kan ik gewoon heel simpel zeggen : intens gelukkig. Een blij gevoel.
Maar als je het echt hebt over een goddelijke ervaring in de echte zin van het woord, dan moet ik teleurstellend antwoorden. Dat is mij nog nooit overkomen. Ik denk dat ik het wel fijn zou vinden. Ik zou willen geloven in een God, zou willen geloven in een hemel, zou willen geloven dat het meer is dan dit, maar dat kan ik nu niet. Als ik zo een ervaring zou hebben zou dat wel kunnen en ik denk dat ik dat wel fijn zou vinden. Maar ik moet iets echt geloven eer ik erachter ga staan en dat is nog neit het geval. Als ik zo een ervaring zou meemaken zou dat wel zo zijn denk ik, en dat zou ik fijn vinden, dus dat zou een wijnmoment zijn. Sowieso omdat ik het ook zou zien als mijn eerste wonder ( net zoals het het eerste wonder van Jezus was) omdat ik daarvoor niet geloofde..
Ik wens toe dat God naar iedereen toe gaat die het wil of het kan gebruiken. Naar mensen die kracht en hoop kunnen putten uit het geloof waardoor zij de moed niet laten zakken. Dat is iets waar ik echt wel in geloof. Mensen putten hoop uit hun geloof. dat is de rode draad doorheen alle lessen Godsdienst en lessen RZL. God kan je zien als vreugde, als hoop, als respect, als liefde, als de natuur, als alle mooie dingen die er op de wereld bestaan en dat mag nooit veranderen want wat zouden we zijn en waar zouden we staan zonder die prachtige momenten en dingen uit het leven...?
Ik kan moeilijk zeggen wat er zou gebeuren als God naar mij toe komt. Als we het zouden hebben over momenten dat water wijn gaat worden kan ik gewoon heel simpel zeggen : intens gelukkig. Een blij gevoel.
Maar als je het echt hebt over een goddelijke ervaring in de echte zin van het woord, dan moet ik teleurstellend antwoorden. Dat is mij nog nooit overkomen. Ik denk dat ik het wel fijn zou vinden. Ik zou willen geloven in een God, zou willen geloven in een hemel, zou willen geloven dat het meer is dan dit, maar dat kan ik nu niet. Als ik zo een ervaring zou hebben zou dat wel kunnen en ik denk dat ik dat wel fijn zou vinden. Maar ik moet iets echt geloven eer ik erachter ga staan en dat is nog neit het geval. Als ik zo een ervaring zou meemaken zou dat wel zo zijn denk ik, en dat zou ik fijn vinden, dus dat zou een wijnmoment zijn. Sowieso omdat ik het ook zou zien als mijn eerste wonder ( net zoals het het eerste wonder van Jezus was) omdat ik daarvoor niet geloofde..
Ik wens toe dat God naar iedereen toe gaat die het wil of het kan gebruiken. Naar mensen die kracht en hoop kunnen putten uit het geloof waardoor zij de moed niet laten zakken. Dat is iets waar ik echt wel in geloof. Mensen putten hoop uit hun geloof. dat is de rode draad doorheen alle lessen Godsdienst en lessen RZL. God kan je zien als vreugde, als hoop, als respect, als liefde, als de natuur, als alle mooie dingen die er op de wereld bestaan en dat mag nooit veranderen want wat zouden we zijn en waar zouden we staan zonder die prachtige momenten en dingen uit het leven...?
Bespreek een Godsdienstig moment.
Ik blijf eventjes hangen bij die viering in de school. ik vond dit een prachtig Godsdienstig moment waar de leerlingen zelf veel aan gehad hebben. Er is gesproken over dood, over leven, over verdriet en God. Over de hooop die uit geloof kan putten, over dat God bij je is in moeilijke tijden. Kinderen hebben kunnen ervaren hoe belangrijk het is om over gevoelens te spreken, hoe je anderen zou kunnen helpen en hoe zij jou kunnen helpen, hoe je je kan laten helpen door het gebed en hoe verbonden je je voelt als je samen gaat bidden.
Hier werd geen handleiding gebruikt, maar dat was net het mooie. Het was spontaan, er werd niets opgelegd, er waren geen grenzen en geen regels. Dit is wat het onderscheid was van een les. De kinderen konden hun gevoelens de vrije loop laten en hun uiten op dat moment zoals ze zich voelden, wat in een klas niet altijd kan. Omdat de leerkrachten die vrijheid lieten namen de kinderen ook hun verantwoordelijkheid en liep het niet de spuigaten uit. Doordat dit allemaal in goede banen geleid kon worden zie je dat de kinderen dit moment als waardevol beschouwden.
Er zijn natuurlijk vragen gesteld zoals wat er komt na de dood, of je iemand nog terug gaat zien als die dood is ( er is recent ook een jonge leerkracht in mijn stageschool overleden). Vele kinderen hebben zich in hun hoofd vragen afgesteld. daar ben ik zeker van, maar die vragen zullen we nooit weten. De grootste vraag was wat God voor je kan betekenen in moeilijke tijden en hoe je hem dan kan vinden. ( via vrienden, door te bidden, door erover te praten en steun te voelen of geven enz..)
De grootste comonent hier was verbondenheid. Het leren kennen van hun innerlijke gevoelens en die van anderen. Hoe daarmee omgaan, hoe anderen helpen?
Hier werd geen handleiding gebruikt, maar dat was net het mooie. Het was spontaan, er werd niets opgelegd, er waren geen grenzen en geen regels. Dit is wat het onderscheid was van een les. De kinderen konden hun gevoelens de vrije loop laten en hun uiten op dat moment zoals ze zich voelden, wat in een klas niet altijd kan. Omdat de leerkrachten die vrijheid lieten namen de kinderen ook hun verantwoordelijkheid en liep het niet de spuigaten uit. Doordat dit allemaal in goede banen geleid kon worden zie je dat de kinderen dit moment als waardevol beschouwden.
Er zijn natuurlijk vragen gesteld zoals wat er komt na de dood, of je iemand nog terug gaat zien als die dood is ( er is recent ook een jonge leerkracht in mijn stageschool overleden). Vele kinderen hebben zich in hun hoofd vragen afgesteld. daar ben ik zeker van, maar die vragen zullen we nooit weten. De grootste vraag was wat God voor je kan betekenen in moeilijke tijden en hoe je hem dan kan vinden. ( via vrienden, door te bidden, door erover te praten en steun te voelen of geven enz..)
De grootste comonent hier was verbondenheid. Het leren kennen van hun innerlijke gevoelens en die van anderen. Hoe daarmee omgaan, hoe anderen helpen?
Leerplanonderwerp: Welke componenten komen aan bod?
Gekozen onderwerp : " Ik voel mij vandaag zo..."
Dit ind ik een zeer belangrijk onderwerp dat ik ook in mijn klas goed kan gebruiken. ik heb daar een leerling waarvan de moeder nog niet zo lang geleden overleden is, een kind met vermoedelijk autisme, een kind dat niet echt thuishoort in de groep enz..
Verder komen de kinderen op een leeftijd dat ze gevoelens erg beginnen te ervaren en het is voor hen niet zo makkelijk om dit onder woorden te brengen.
In mijn stageplek is er een bepaald moment een soort viering geweest, gewoon in de hal van de school, alle klassen samen, en praten over gevoelens. Iedereen heeft samen een beetje zitten huilen en bidden ( staat al eerder in mijn blog omschreven). Dit was iets dat zeer mooi aansluit bij dit onderwerp. Kinderen tonen dat het neit erg is om te huilen, of om boos te worden. Kinderen leren dat het helpt om erover te praten en het te delen met anderen. Kinderen leren om gevoelens van anderen te aanvaarden.
Componenten die hier aan bod komen zijn:
* Fundamentele bestaanscondities :
- Vertrouwen : Vertrouwen op zichzelf en op anderen, vertrouwen op de kracht van het gebed.
- Mogelijkheden en beperkingen : leren dat ze neit alles zelf in de hand hebben bv als er iemand sterft.
* Verbondenheid:
Dit was iets dat erg aan bod kwam. Kinderen kwamen hun innerlijke gevoelens tegen en dit was erg intens. Ze leerder rekening houden met andere kinderen en diens gevoelens, ze begonnen elkaar te troosten.
* Groeien in goed en kwaad
Dit kwam niet erg aan bod, maar ze leerden over de moeilijke en slechtere dingen in de wereld. Dit reken ik ergens bij kwaad.
* verkennen van geloofstaal en symbooltaal.
Ook dit kwam eigenlijk niet aan bod. Ze leerden wel de waarde kennen van het gebed en kracht die daaruit voortkomt.
Dit ind ik een zeer belangrijk onderwerp dat ik ook in mijn klas goed kan gebruiken. ik heb daar een leerling waarvan de moeder nog niet zo lang geleden overleden is, een kind met vermoedelijk autisme, een kind dat niet echt thuishoort in de groep enz..
Verder komen de kinderen op een leeftijd dat ze gevoelens erg beginnen te ervaren en het is voor hen niet zo makkelijk om dit onder woorden te brengen.
In mijn stageplek is er een bepaald moment een soort viering geweest, gewoon in de hal van de school, alle klassen samen, en praten over gevoelens. Iedereen heeft samen een beetje zitten huilen en bidden ( staat al eerder in mijn blog omschreven). Dit was iets dat zeer mooi aansluit bij dit onderwerp. Kinderen tonen dat het neit erg is om te huilen, of om boos te worden. Kinderen leren dat het helpt om erover te praten en het te delen met anderen. Kinderen leren om gevoelens van anderen te aanvaarden.
Componenten die hier aan bod komen zijn:
* Fundamentele bestaanscondities :
- Vertrouwen : Vertrouwen op zichzelf en op anderen, vertrouwen op de kracht van het gebed.
- Mogelijkheden en beperkingen : leren dat ze neit alles zelf in de hand hebben bv als er iemand sterft.
* Verbondenheid:
Dit was iets dat erg aan bod kwam. Kinderen kwamen hun innerlijke gevoelens tegen en dit was erg intens. Ze leerder rekening houden met andere kinderen en diens gevoelens, ze begonnen elkaar te troosten.
* Groeien in goed en kwaad
Dit kwam niet erg aan bod, maar ze leerden over de moeilijke en slechtere dingen in de wereld. Dit reken ik ergens bij kwaad.
* verkennen van geloofstaal en symbooltaal.
Ook dit kwam eigenlijk niet aan bod. Ze leerden wel de waarde kennen van het gebed en kracht die daaruit voortkomt.
maandag 27 december 2010
Kerstavond : Herinneren, Erkennen en Herkennen.
De opdracht is eigenlijk dat we 1 moment moesten kiezen, maar dat is quasi onmogelijk voor mij..
Herinneren
Zoals ik eerder al vertelde was kerstavond tot dit jaar altijd met de hele familie bij mijn opa. Allemaal samen aan de tafel, met mijn opa aan het hoofd. Door het overlijden van opa kon dat dit jaar niet doorgaan. Natuurlijk was er geen haar op ons hoofd die eraan dacht om die kerstavond te laten varen, de hele familie vindt dit een topdag in het jaar, dus besloten we om het feest bij mijn tante te laten doorgaan.
Wat een geweldige avond was dat... Ik weet niet welk moment ik zou moeten kiezen.. Het moment dat we allemaal samen ( dat is zo een 20 mensen) aan tafel zaten of het moment dat ik met mijn mama, tante en nicht het eten aan het voorbereiden was in de namiddag? Is het het moment dat mijn papa voor het eerst de grote kalkoen aansneedt in plaats van mijn opa? Of is het het moment dat de nichten en neven samen aan de vuurkorf stonden buiten? Of het moment dat de nichten en neven zich aan de traditie van gezeldschapspelletjes durfden wagen......... Ik zou het zelf niet weten.
Erkennen
Zulke momenten kleuren niet alleen je dag, maar ook je leven. Het laat zien dat je mensen hebt waar je op kan rekenen, die er voor je zijn en om je geven. Dat gevoel heerst er de hele avond en er is niets fijner om te voelen dan dat. Op zo een avond hoor je zoveel gelach, uitgelaten stemmen, plezier enz.. Dat heeft voor mij veel te maken met de diepte van mijn leven. Wat voor een leven zou je hebben als er nooit een lach zou zijn? Wat voor een persoon zou je zijn als er geen plezier zou bestaan? Als je je helemaal alleen voelt en het idee hebt dat niemand je zou missen? De diepte van je leven is datgene dat je maakt tot de persoon die je nu bent. Dat is voor mij ook in ene weg heilig. Misschien niet heilig in de zin zoals veel mensen dit woord opnemen. Ik zou dat niet kunnen missen en het zou mijn leven laten verdergaan zonder hoop. En zoals ik eerder al zei en we duidelijk in de lessen godsdienst en RZL hebben gezien is hoop een rode draad.
Herkennen
Mensen zich goed laten voelen en een beter mens van hen maken. Dat is God voor veel mensen en dat zie je goed op zo een dag. God zie ik niet als een persoon, maar eerder als emoties, als gevoelens. Gevoelens van warmte, hoop, het gevoel van niet alleen te zijn en je lasten alleen te moeten dragen en je omringd en beschermd voelen. Dat is God voor mij en dat merk ik geen dag harder als een dag zoals onze kerstavond..
Herinneren
Zoals ik eerder al vertelde was kerstavond tot dit jaar altijd met de hele familie bij mijn opa. Allemaal samen aan de tafel, met mijn opa aan het hoofd. Door het overlijden van opa kon dat dit jaar niet doorgaan. Natuurlijk was er geen haar op ons hoofd die eraan dacht om die kerstavond te laten varen, de hele familie vindt dit een topdag in het jaar, dus besloten we om het feest bij mijn tante te laten doorgaan.
Wat een geweldige avond was dat... Ik weet niet welk moment ik zou moeten kiezen.. Het moment dat we allemaal samen ( dat is zo een 20 mensen) aan tafel zaten of het moment dat ik met mijn mama, tante en nicht het eten aan het voorbereiden was in de namiddag? Is het het moment dat mijn papa voor het eerst de grote kalkoen aansneedt in plaats van mijn opa? Of is het het moment dat de nichten en neven samen aan de vuurkorf stonden buiten? Of het moment dat de nichten en neven zich aan de traditie van gezeldschapspelletjes durfden wagen......... Ik zou het zelf niet weten.
Erkennen
Zulke momenten kleuren niet alleen je dag, maar ook je leven. Het laat zien dat je mensen hebt waar je op kan rekenen, die er voor je zijn en om je geven. Dat gevoel heerst er de hele avond en er is niets fijner om te voelen dan dat. Op zo een avond hoor je zoveel gelach, uitgelaten stemmen, plezier enz.. Dat heeft voor mij veel te maken met de diepte van mijn leven. Wat voor een leven zou je hebben als er nooit een lach zou zijn? Wat voor een persoon zou je zijn als er geen plezier zou bestaan? Als je je helemaal alleen voelt en het idee hebt dat niemand je zou missen? De diepte van je leven is datgene dat je maakt tot de persoon die je nu bent. Dat is voor mij ook in ene weg heilig. Misschien niet heilig in de zin zoals veel mensen dit woord opnemen. Ik zou dat niet kunnen missen en het zou mijn leven laten verdergaan zonder hoop. En zoals ik eerder al zei en we duidelijk in de lessen godsdienst en RZL hebben gezien is hoop een rode draad.
Herkennen
Mensen zich goed laten voelen en een beter mens van hen maken. Dat is God voor veel mensen en dat zie je goed op zo een dag. God zie ik niet als een persoon, maar eerder als emoties, als gevoelens. Gevoelens van warmte, hoop, het gevoel van niet alleen te zijn en je lasten alleen te moeten dragen en je omringd en beschermd voelen. Dat is God voor mij en dat merk ik geen dag harder als een dag zoals onze kerstavond..
De kinderbijbel
Ik heb ' Het land onder de regenboog' gelezen. Als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat ik me in het begin er een beetje doorheen heb moeten worstelen, maar naarmate ik meer aan het lezen was en verder kwam in de bijbel ging het me veel beter af. Ik denk dat dat te maken heeft met mezelf. Ik moest mijn kritische kijk laten varen, want ik denk dat het daardoor was dat het in het begin zo moeilijk ging. ik betrapte mezelf op gedachten die die richting uitgingen, waardoor ik de verhalen niet liet binnenkomen en niet mee kon drijven met het verhaal. Toen heb ik die kijk proberen te laten varen en toen ging het veel beter. Als je het gewoon zo bekijkt lijkt het op sprookjes. Het zijn eigenlijk sprookjes. je kan hier een heleboel leuke lessen mee maken. het creatieve kan je uit deze lessen laten komen en kinderen maken vaak mooie dingen als je hun creatieve ik aanspreekt.
Ik merkte wel dat ik erg weinig wist van de bijbel. Er zijn verhalen die ik nu gelezen heb die ik wel kende, maar nooit gesitueerd zou hebben in het oude testament. Het verhaal van de ark van Noah bijvoorbeeld. Dat situeerde zich in mijn geest veel later af. Het boek is eigenlijk magisch, er gebeuren zoveel magische dingen. Het is zeker iets waar mensen, ook kinderen, hoop uit kunnen putten. Als we het inderdaad met sprookjes zouden vergelijken weet je dat kinderen daar blij van worden,, het magische en betoverende loesteren ze. Als kind ben je vol van prinsen en prinsessen, spoken, geesten, sinterklaas enz.. Kinderen hebben een goede fantasie om met dit boek aan het werk te gaan. Ik denk dat dat ook ergens de bedoeling van de bijbel is. Laat mensen er blij van worden en hoop uit putten. Is dat niet waar Godsdienst om draait? Laat kinderen zien dat het niet altijd allemaal even slecht is in deze wereld
Het boek is goed naar voren gebracht. het is leuk dat het verteld is door oom Ben. Ik zie hem eigenlijk zitten en vertellen. Dan weet je dat het goed geschreven is. Het heeft een goed begin en een duidelijk einde. Het is niet louter de bijbel, het is zo geschreven dat het twee verhaallijnen heeft, hetgeen voor een goede afwisseling zorgt.
Het boek heeft er, samen met de lessen en veel nadenken, voor gezorgd dat mijn kijk op het hele begrip godsdienst ergens is veranderd. Ik zal er niet gelovig van worden, maar begin te zien wat voor nut godsdienst kan hebben. Je kan er mensen door laten groeien en net iets van de ' wereldlast' van hun schouders afnemen. Je laat mensen zich ergens ontplooien, zich er beter door voelen en dat is toch wel ergens waar "leerkracht zijn" om draait.
De verhalen op zich roepen geen vragen bij me op, maar wel hoe je de kritische kijk van kinderen moet ontvangen. Ik weet dat we het daar in de les al over gehad hebben, maar ik ben benieuwd hoe ik ga reageren als een kind mij dat moet vragen in de les. Het is best moeilijk om kinderen van het tweede leerjaar symbooltaal aan te leren en hen de dunne lijn tussen waar en niet waar te laten kennen. We zullen wel zien hoe dat loopt als het zover is...
Ik merkte wel dat ik erg weinig wist van de bijbel. Er zijn verhalen die ik nu gelezen heb die ik wel kende, maar nooit gesitueerd zou hebben in het oude testament. Het verhaal van de ark van Noah bijvoorbeeld. Dat situeerde zich in mijn geest veel later af. Het boek is eigenlijk magisch, er gebeuren zoveel magische dingen. Het is zeker iets waar mensen, ook kinderen, hoop uit kunnen putten. Als we het inderdaad met sprookjes zouden vergelijken weet je dat kinderen daar blij van worden,, het magische en betoverende loesteren ze. Als kind ben je vol van prinsen en prinsessen, spoken, geesten, sinterklaas enz.. Kinderen hebben een goede fantasie om met dit boek aan het werk te gaan. Ik denk dat dat ook ergens de bedoeling van de bijbel is. Laat mensen er blij van worden en hoop uit putten. Is dat niet waar Godsdienst om draait? Laat kinderen zien dat het niet altijd allemaal even slecht is in deze wereld
Het boek is goed naar voren gebracht. het is leuk dat het verteld is door oom Ben. Ik zie hem eigenlijk zitten en vertellen. Dan weet je dat het goed geschreven is. Het heeft een goed begin en een duidelijk einde. Het is niet louter de bijbel, het is zo geschreven dat het twee verhaallijnen heeft, hetgeen voor een goede afwisseling zorgt.
Het boek heeft er, samen met de lessen en veel nadenken, voor gezorgd dat mijn kijk op het hele begrip godsdienst ergens is veranderd. Ik zal er niet gelovig van worden, maar begin te zien wat voor nut godsdienst kan hebben. Je kan er mensen door laten groeien en net iets van de ' wereldlast' van hun schouders afnemen. Je laat mensen zich ergens ontplooien, zich er beter door voelen en dat is toch wel ergens waar "leerkracht zijn" om draait.
De verhalen op zich roepen geen vragen bij me op, maar wel hoe je de kritische kijk van kinderen moet ontvangen. Ik weet dat we het daar in de les al over gehad hebben, maar ik ben benieuwd hoe ik ga reageren als een kind mij dat moet vragen in de les. Het is best moeilijk om kinderen van het tweede leerjaar symbooltaal aan te leren en hen de dunne lijn tussen waar en niet waar te laten kennen. We zullen wel zien hoe dat loopt als het zover is...
Abonneren op:
Posts (Atom)