De opdracht is eigenlijk dat we 1 moment moesten kiezen, maar dat is quasi onmogelijk voor mij..
Herinneren
Zoals ik eerder al vertelde was kerstavond tot dit jaar altijd met de hele familie bij mijn opa. Allemaal samen aan de tafel, met mijn opa aan het hoofd. Door het overlijden van opa kon dat dit jaar niet doorgaan. Natuurlijk was er geen haar op ons hoofd die eraan dacht om die kerstavond te laten varen, de hele familie vindt dit een topdag in het jaar, dus besloten we om het feest bij mijn tante te laten doorgaan.
Wat een geweldige avond was dat... Ik weet niet welk moment ik zou moeten kiezen.. Het moment dat we allemaal samen ( dat is zo een 20 mensen) aan tafel zaten of het moment dat ik met mijn mama, tante en nicht het eten aan het voorbereiden was in de namiddag? Is het het moment dat mijn papa voor het eerst de grote kalkoen aansneedt in plaats van mijn opa? Of is het het moment dat de nichten en neven samen aan de vuurkorf stonden buiten? Of het moment dat de nichten en neven zich aan de traditie van gezeldschapspelletjes durfden wagen......... Ik zou het zelf niet weten.
Erkennen
Zulke momenten kleuren niet alleen je dag, maar ook je leven. Het laat zien dat je mensen hebt waar je op kan rekenen, die er voor je zijn en om je geven. Dat gevoel heerst er de hele avond en er is niets fijner om te voelen dan dat. Op zo een avond hoor je zoveel gelach, uitgelaten stemmen, plezier enz.. Dat heeft voor mij veel te maken met de diepte van mijn leven. Wat voor een leven zou je hebben als er nooit een lach zou zijn? Wat voor een persoon zou je zijn als er geen plezier zou bestaan? Als je je helemaal alleen voelt en het idee hebt dat niemand je zou missen? De diepte van je leven is datgene dat je maakt tot de persoon die je nu bent. Dat is voor mij ook in ene weg heilig. Misschien niet heilig in de zin zoals veel mensen dit woord opnemen. Ik zou dat niet kunnen missen en het zou mijn leven laten verdergaan zonder hoop. En zoals ik eerder al zei en we duidelijk in de lessen godsdienst en RZL hebben gezien is hoop een rode draad.
Herkennen
Mensen zich goed laten voelen en een beter mens van hen maken. Dat is God voor veel mensen en dat zie je goed op zo een dag. God zie ik niet als een persoon, maar eerder als emoties, als gevoelens. Gevoelens van warmte, hoop, het gevoel van niet alleen te zijn en je lasten alleen te moeten dragen en je omringd en beschermd voelen. Dat is God voor mij en dat merk ik geen dag harder als een dag zoals onze kerstavond..
maandag 27 december 2010
De kinderbijbel
Ik heb ' Het land onder de regenboog' gelezen. Als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat ik me in het begin er een beetje doorheen heb moeten worstelen, maar naarmate ik meer aan het lezen was en verder kwam in de bijbel ging het me veel beter af. Ik denk dat dat te maken heeft met mezelf. Ik moest mijn kritische kijk laten varen, want ik denk dat het daardoor was dat het in het begin zo moeilijk ging. ik betrapte mezelf op gedachten die die richting uitgingen, waardoor ik de verhalen niet liet binnenkomen en niet mee kon drijven met het verhaal. Toen heb ik die kijk proberen te laten varen en toen ging het veel beter. Als je het gewoon zo bekijkt lijkt het op sprookjes. Het zijn eigenlijk sprookjes. je kan hier een heleboel leuke lessen mee maken. het creatieve kan je uit deze lessen laten komen en kinderen maken vaak mooie dingen als je hun creatieve ik aanspreekt.
Ik merkte wel dat ik erg weinig wist van de bijbel. Er zijn verhalen die ik nu gelezen heb die ik wel kende, maar nooit gesitueerd zou hebben in het oude testament. Het verhaal van de ark van Noah bijvoorbeeld. Dat situeerde zich in mijn geest veel later af. Het boek is eigenlijk magisch, er gebeuren zoveel magische dingen. Het is zeker iets waar mensen, ook kinderen, hoop uit kunnen putten. Als we het inderdaad met sprookjes zouden vergelijken weet je dat kinderen daar blij van worden,, het magische en betoverende loesteren ze. Als kind ben je vol van prinsen en prinsessen, spoken, geesten, sinterklaas enz.. Kinderen hebben een goede fantasie om met dit boek aan het werk te gaan. Ik denk dat dat ook ergens de bedoeling van de bijbel is. Laat mensen er blij van worden en hoop uit putten. Is dat niet waar Godsdienst om draait? Laat kinderen zien dat het niet altijd allemaal even slecht is in deze wereld
Het boek is goed naar voren gebracht. het is leuk dat het verteld is door oom Ben. Ik zie hem eigenlijk zitten en vertellen. Dan weet je dat het goed geschreven is. Het heeft een goed begin en een duidelijk einde. Het is niet louter de bijbel, het is zo geschreven dat het twee verhaallijnen heeft, hetgeen voor een goede afwisseling zorgt.
Het boek heeft er, samen met de lessen en veel nadenken, voor gezorgd dat mijn kijk op het hele begrip godsdienst ergens is veranderd. Ik zal er niet gelovig van worden, maar begin te zien wat voor nut godsdienst kan hebben. Je kan er mensen door laten groeien en net iets van de ' wereldlast' van hun schouders afnemen. Je laat mensen zich ergens ontplooien, zich er beter door voelen en dat is toch wel ergens waar "leerkracht zijn" om draait.
De verhalen op zich roepen geen vragen bij me op, maar wel hoe je de kritische kijk van kinderen moet ontvangen. Ik weet dat we het daar in de les al over gehad hebben, maar ik ben benieuwd hoe ik ga reageren als een kind mij dat moet vragen in de les. Het is best moeilijk om kinderen van het tweede leerjaar symbooltaal aan te leren en hen de dunne lijn tussen waar en niet waar te laten kennen. We zullen wel zien hoe dat loopt als het zover is...
Ik merkte wel dat ik erg weinig wist van de bijbel. Er zijn verhalen die ik nu gelezen heb die ik wel kende, maar nooit gesitueerd zou hebben in het oude testament. Het verhaal van de ark van Noah bijvoorbeeld. Dat situeerde zich in mijn geest veel later af. Het boek is eigenlijk magisch, er gebeuren zoveel magische dingen. Het is zeker iets waar mensen, ook kinderen, hoop uit kunnen putten. Als we het inderdaad met sprookjes zouden vergelijken weet je dat kinderen daar blij van worden,, het magische en betoverende loesteren ze. Als kind ben je vol van prinsen en prinsessen, spoken, geesten, sinterklaas enz.. Kinderen hebben een goede fantasie om met dit boek aan het werk te gaan. Ik denk dat dat ook ergens de bedoeling van de bijbel is. Laat mensen er blij van worden en hoop uit putten. Is dat niet waar Godsdienst om draait? Laat kinderen zien dat het niet altijd allemaal even slecht is in deze wereld
Het boek is goed naar voren gebracht. het is leuk dat het verteld is door oom Ben. Ik zie hem eigenlijk zitten en vertellen. Dan weet je dat het goed geschreven is. Het heeft een goed begin en een duidelijk einde. Het is niet louter de bijbel, het is zo geschreven dat het twee verhaallijnen heeft, hetgeen voor een goede afwisseling zorgt.
Het boek heeft er, samen met de lessen en veel nadenken, voor gezorgd dat mijn kijk op het hele begrip godsdienst ergens is veranderd. Ik zal er niet gelovig van worden, maar begin te zien wat voor nut godsdienst kan hebben. Je kan er mensen door laten groeien en net iets van de ' wereldlast' van hun schouders afnemen. Je laat mensen zich ergens ontplooien, zich er beter door voelen en dat is toch wel ergens waar "leerkracht zijn" om draait.
De verhalen op zich roepen geen vragen bij me op, maar wel hoe je de kritische kijk van kinderen moet ontvangen. Ik weet dat we het daar in de les al over gehad hebben, maar ik ben benieuwd hoe ik ga reageren als een kind mij dat moet vragen in de les. Het is best moeilijk om kinderen van het tweede leerjaar symbooltaal aan te leren en hen de dunne lijn tussen waar en niet waar te laten kennen. We zullen wel zien hoe dat loopt als het zover is...
zondag 19 december 2010
De eerste periode is gedaan...
De eerste periode is afgelopen.. Ik kan niet geloven hoe vlug het wel gegaan is. Als ik nu terugkijk op mijn periode kan ik zeggen dat ik al wel veel geleerd heb. De kijk en mijn 'eigen leraar-wereldje' moest ik loslaten en veranderen en dat was best beangstigend.
Ook de eerste praktijkperiode is voorbij. Ik weet dat ik op tijd moet beginnen met mijn lesvoorbereidingen, die fout had ik de eerste keer gemaakt en zal ik nooit meer maken. ik weet dat ik nog veel werk heb aan mijn lesvoorbereidingen, maar ik hoop dat dat dat onder het principe ' al doende leert men' valt.. Het grootste punt dat ik geleerd heb is dat ik niet bang moet zijn om dingen los te laten. Het betekent niet noodzakelijk dat je dan gaat vallen, het helpt je ook om andere en betere gedachten te krijgen. Verder is mijn grootste werkpunt voor volgende keer leermomenten maken voor mijn leerlingen.
Ik kan niet zeggen dat het al allemaal op punt is. Dat was ook wel duidelijk toen mijn coach kwam kijken. Ik heb nog een lange weg af te leggen, maar ik volg tenminste de juiste weg. Dat gaf me moed en veel motivatie om eraan verder te werken en zo door te gaan. Dan zal ik er uiteindelijk wel komen.
De examens boezemen me angst in. Het blokken is al een tijd geleden en ik hoop dat die discipline vlug komt. Het komt nu allemaal vrij dichtbij en het is wel iets dat me erg bezig houd, vandaar dat ik het op mijn blog zet. Maar met genoeg werk zal het me wel lukken. Ik denk dat ik na de examens rustiger ga worden, in mezelf bedoel ik dan. Er zijn best veel paniek momenten in mijn hoofd, of plotse zenuwen in mijn buik, maar dat is volgens mij de onzekerheid die ik voel. Niet goed weten wat je te wachten staat. Maar aan de andere kant is het ook spannend en dat gevoel vind ik wel fijn. We zullen wel zien. We kunnen niet meer doen dan ons uiterste best doen en werken...U mag steeds een kaarsje branden voor ons allen...
Ook de eerste praktijkperiode is voorbij. Ik weet dat ik op tijd moet beginnen met mijn lesvoorbereidingen, die fout had ik de eerste keer gemaakt en zal ik nooit meer maken. ik weet dat ik nog veel werk heb aan mijn lesvoorbereidingen, maar ik hoop dat dat dat onder het principe ' al doende leert men' valt.. Het grootste punt dat ik geleerd heb is dat ik niet bang moet zijn om dingen los te laten. Het betekent niet noodzakelijk dat je dan gaat vallen, het helpt je ook om andere en betere gedachten te krijgen. Verder is mijn grootste werkpunt voor volgende keer leermomenten maken voor mijn leerlingen.
Ik kan niet zeggen dat het al allemaal op punt is. Dat was ook wel duidelijk toen mijn coach kwam kijken. Ik heb nog een lange weg af te leggen, maar ik volg tenminste de juiste weg. Dat gaf me moed en veel motivatie om eraan verder te werken en zo door te gaan. Dan zal ik er uiteindelijk wel komen.
De examens boezemen me angst in. Het blokken is al een tijd geleden en ik hoop dat die discipline vlug komt. Het komt nu allemaal vrij dichtbij en het is wel iets dat me erg bezig houd, vandaar dat ik het op mijn blog zet. Maar met genoeg werk zal het me wel lukken. Ik denk dat ik na de examens rustiger ga worden, in mezelf bedoel ik dan. Er zijn best veel paniek momenten in mijn hoofd, of plotse zenuwen in mijn buik, maar dat is volgens mij de onzekerheid die ik voel. Niet goed weten wat je te wachten staat. Maar aan de andere kant is het ook spannend en dat gevoel vind ik wel fijn. We zullen wel zien. We kunnen niet meer doen dan ons uiterste best doen en werken...U mag steeds een kaarsje branden voor ons allen...
vrijdag 19 november 2010
Berlijn
Ik ben afgelopen week in Berlijn geweest, samen met mijn papa, mama, broertje en een hele groep. Mijn papa moest deze groep begeleiden daar en aangezien ik er zelf nog nooit geweest was en van iedereen hoorde hoe mooi het daar is en dat je er zeker eens geweest moest zijn besloot ik mee te gaan. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb.. Allereerst is het fijn om er eens uit te zijn, al is het maar een paar dagen. Je leert sowieso bij en ik hou ervan om de sfeer in andere landen op te snuiven. Er is in die vier dagen veel dat erge indruk op me gemaakt heeft. De hele uitleg over Oost en West Duitsland, de pijn die er toen geheerst heeft. Ik was enorm onder de indruk van de ontsnappingspogingen die er geweest zijn van de mensen om van Oost naar West te kunnen gaan. Ik kan me dat niet voorstellen hoe het is om iemand die in je hart zit voor meer dan 20 jaar niet te zien. Gezinnen die uit elkaar gerukt werden, personen die zomaar vermoord werden, onmenselijk is het... Je kent die verhalen daarvoor ook al, maar als je dan echt op die plaatsen staat, met gidsen spreekt die het meegemaakt hebben, dan denk je er toch anders over.
Hetgene dat het meest indruk gemaakt heeft is alles over de joden en de vervolging..
In Berlijn heb je een monument voor de Joden. Dit zijn allemaal blokken in verschillende hoogte. Als je daartussen loopt krijg je een eng gevoel, je weet neit goed waar je heen moet. Zo moeten ze zich in die tijd vaak gevoeld hebben. Onder die stenen heb je een museum. Daar werd ik echt heel stil van. Daar stonden blokken met uitspraken en brieven van mensen die vastzaten in de concentratiekampen. Een brief van een meisje van 12 aan haar vader waar ze zegt dat ze het niet zal halen, want dat ze kinderen levend begraven, fotos van complete families, met baby's erbij, die volledig uitgemoord zijn. Dat was zo erg om te zien, en jammer genoeg de harde waarheid. Ik heb dat altijd erg gevonden, maar toen raakte me dat echt wel. Het Jodenmuseum heeft ook erg veel indruk gemaakt. Dat gebouw, je kan er tranen in zien, bliksem, maar ik zag het eerder als scheuren. Pijnlijke scheuren in de geschiedenis, scheuren in de menselijkheid van mensen, scheuren in medeleven en liefde, verscheurd worden door verdriet en pijn, door ongeloof en wanhoop. De breuken en scheuren tussen families en mensen, tussen volkeren. In dat museum ben ik een bepaald moment zeer koud geworden. In een van de hoogste punten van het gebouw vind je een nagemaakte gaskamer. je hebt een zware metalen deur en dan stap je een pikdonkere kamer binnen waar de temperatuur letterlijk en figuurlijk 10 graden zakt. Eens daarbinnen moest je heel stil zijn. Die stilte was enorm zwaar, die koude was niet hetgene dat me rillingen gaf. na welgeteld 4 seconden zei ik tegen mijn papa dat ik daaruit moest. Dat vond ik zo enorm akelig...
Dan zie je maar hoe iets je nog kan raken als je het in levende lijven ziet, hoe gevoel jezelf nog kan verrassen. Dit is een aanrader voor iedereen...
Foto's
Het jodenmonument. Hieronder lag dat eerste museum.
In het jodenmuseum.
Een wensboom waar papa een wens aan ophangt. Deze stond in het museum.
Allemaal kleine hoofdjes in ijzer. Dit waren er tienduizend...
Op die hoofdje kon je lopen en dat gaf een zeer akelig geluid.
Papa voor de gaskamer...
Het gebouw..
De scheuren
Hetgene dat het meest indruk gemaakt heeft is alles over de joden en de vervolging..
In Berlijn heb je een monument voor de Joden. Dit zijn allemaal blokken in verschillende hoogte. Als je daartussen loopt krijg je een eng gevoel, je weet neit goed waar je heen moet. Zo moeten ze zich in die tijd vaak gevoeld hebben. Onder die stenen heb je een museum. Daar werd ik echt heel stil van. Daar stonden blokken met uitspraken en brieven van mensen die vastzaten in de concentratiekampen. Een brief van een meisje van 12 aan haar vader waar ze zegt dat ze het niet zal halen, want dat ze kinderen levend begraven, fotos van complete families, met baby's erbij, die volledig uitgemoord zijn. Dat was zo erg om te zien, en jammer genoeg de harde waarheid. Ik heb dat altijd erg gevonden, maar toen raakte me dat echt wel. Het Jodenmuseum heeft ook erg veel indruk gemaakt. Dat gebouw, je kan er tranen in zien, bliksem, maar ik zag het eerder als scheuren. Pijnlijke scheuren in de geschiedenis, scheuren in de menselijkheid van mensen, scheuren in medeleven en liefde, verscheurd worden door verdriet en pijn, door ongeloof en wanhoop. De breuken en scheuren tussen families en mensen, tussen volkeren. In dat museum ben ik een bepaald moment zeer koud geworden. In een van de hoogste punten van het gebouw vind je een nagemaakte gaskamer. je hebt een zware metalen deur en dan stap je een pikdonkere kamer binnen waar de temperatuur letterlijk en figuurlijk 10 graden zakt. Eens daarbinnen moest je heel stil zijn. Die stilte was enorm zwaar, die koude was niet hetgene dat me rillingen gaf. na welgeteld 4 seconden zei ik tegen mijn papa dat ik daaruit moest. Dat vond ik zo enorm akelig...
Dan zie je maar hoe iets je nog kan raken als je het in levende lijven ziet, hoe gevoel jezelf nog kan verrassen. Dit is een aanrader voor iedereen...
Foto's
vrijdag 5 november 2010
Observatie Les Godsdienst: Beschrijving van de les en de vijf geboden van goed godsdienstonderwijs
1) Inleiding
Ik was erg benieuwd naar het lesje godsdienst bij mij op de werkplek. Ik kon me moeilijk een voorstelling maken van wat het precies zou worden of moeten zijn en ik was benieuwd of de aspecten die we in de les geleerd hadden qua theorie terug te vinden waren in de praktijk.
2) Beschrijving van de les
De juf heeft vijf grote prenten op het bord gehangen met tekeningen op. Al snel viel het me op dat het een verhaal was in chronologische volgorde. Het was het verhaal van de blinde bedelaar die door Jezus weer kon zien. De kinderen moesten aan de hand van de prenten zelf het verhaal samenstellen. Ik heb kindjes van het tweede leerjaar, dus heel simpel was dat niet voor hen. Met een beetje hulp van Juf Cindy konden ze het verhaal uiteindelijk wel vertellen. Achteraf mochten ze een van de prenten in het klein kiezen, in stukken knippen en weer aan elkaar plakken op een apart blad. Dit was de les godsdienst.
3) Hoe werd dit aangepakt en onthaald?
De kinderen waren oprecht, hadden oprecht interesse in de tekeningen en het verhaal. Juf Cindy ( mijn mentor) liet de kinderen zelf het verhaal vertellen aan de hand van de gezichtsuitdrukkingen en houdingen van de mensen die op de tekeningen staan. Ze zien een man met zijn hand uitgestoken en een doek rond zijn ogen, de man kijkt helemaal niet gelukkig en de andere mensen op de kaart kijken boos naar hem. Zo kunnen de kinderen afleiden wat er aan de hand is. Dit werd ook gedaan in klasverband, waardoor ze elkaar konden helpen en aanvullen. De laatste tekening is er eentje met Jezus ( afgebeeld in lang wit kleed, baard,..) en een blije bedelaar zonder zijn band rond zijn ogen. De kinderen zagen dat dit een heel andere houding was en konden daardoor dus het einde vertellen van het verhaal. Nadien vertelde juf Cindy het verhaal helemaal aan de kinderen.
Een bepaald moment gebeurde er iets zeer moois in de les. Na het vertellen van het verhaal door de juf stak er een kindje zijn hand op. Hij had de vraag of dit echt gebeurd was en of ze dat konden geloven. De juf stond zelf even perplex en wist in eerste instantie niet goed wat zeggen. Ze legde uit dat zulke verhalen eerder gebruikt worden als een boodschap. Ze zei dat dit verhaal was van heel lang gelden en dat ze niet echt wist of het waar was of niet. Dat het eerder was gemaakt om iets duidelijk te maken. Ze vertelde dat dit een verhaal was dat doorverteld was van de ene persoon op de andere en daar dingen vergeten waren en dingen bijgemaakt. Dat dit verhaal eerder bedoeld was om ons iets te zeggen.
Hetgene dat ontbrak was dat juf Cindy niet vertelde of uitlegde aan de kinderen wat dan datgene was dat het verhaal ons wou vertellen...
Nadien heb ik nagedacht hoe ik dat aan zou pakken en ben ik de bib ingetrokken. Daar vond ik een boek met allemaal geloofsvragen van kinderen over Godsdienst ( titel : Waar woont God? Door Erwin Roosen geschreven, uitgeverij Averbode). Daar vond ik zeer mooie antwoorden in die ik even zou willen citeren.
" Zijn wonderverhalen over Jezus echt gebeurd?
Waar rook is is vuur zegt het spreekwoord. Dat Jezus bijzondere dingen heeft gedaan, lijkt dus logisch te zijn. Anders zouden ze nooit zoveel wonderen aan Hem toegeschreven hebben. Niemand twijfelt er bijvoorbeeld aan dat Hij zieken heeft genezen. Maar hoeveel en hoe, daar hebben we het raden naar. of alle wonderverhalen van Jezus echt gebeurd zijn, weten we dus niet. Maar is dat belangrijk? Ik denk van niet! Want de belangrijkste vraag is waarom men vertelt dat Jezus wonderen deed. En dan komen we heel dicht bij de kern van ons geloof: omdat Hij de zoon van God is!... Jezus is overigens niet de enige van wie wordt verteld dat Hij wonderen deed. Denk maar aan Mozes, die de Rietzee in tweeën spleet ... Om door de Kerk erkend te worden als heilige, moeten er trouwens twee wonderbaarlijke genezingen aan die persoon in kwestie worden toegeschreven."
"Moet je de bijbel letterlijk lezen?
... De meeste oude verhalen geven geen historische weergave van de werkelijkheid. Sommige verhalen zijn zelfs helemaal verzonnen. Neem nu het verhaal over de profeet Jona. Misschien ken je hem wel van zijn avonturen in de buik van een walvis. Natuurlijk is dat niet allemaal echt gebeurd en moet je die verhalen niet letterlijk lezen. Ze willen gewoon iets duidelijk maken voor de lezers. En omdat ze verder gaan dan gewoon het oppervlakkige, gebruiken ze daar symbolische taal voor.... Maar om de boodschap beter over te laten komen, worden ook die verhalen vaak overdreven. Daarom is het niet meer zo eenvoudig om te ontdekken wat echt bij de geschiedenis hoort en wat niet..."
Juf Cindy had het dus bij het rechte eind om zo een uitleg te geven aan de kinderen.
4) Hoe komen de vijf geboden van goed godsdienstonderwijs aan bod?
1°Verken met de kinderen de levensbeschouwelijke dimensie van het leven ( groei).
Dit heeft Juf Cindy zeker gedaan. Ze heeft ingespeeld op de levensvragen van de leerlingen. Toen dat ene jongetje die belangrijke en toch zeer kritische vraag vroeg was de hele klas erg nieuwsgierig naar dat antwoord. Ze hingen aan de lippen van de juf. Ze hadden na dat antwoord ook zeker door dat er iets bedoeld werd met het verhaal dat ze net besproken hadden. Als dit even kan blijven sudderen in hun hoofdje zal hun beeld van godsdienst langzaam veranderen en de echte betekenis die die verhalen hebben ook vlugger oppikken. het was een mooie gelegenheid om dat eerste gebod in zijn werk te zien.
2° Wek daarbij hun belangstelling voor elementen van christelijk geloven ( traditie).
Echte traditie is hier niet aan bod gekomen. Maar toch hebben de kinderen ergens de rijkdom van het geloof geleerd. Door die geloofsvraag hebben ze verder nagedacht over godsdienst. Ik denk dat dat sowieso bijdraagt aan de rijkdom van het geloof. Ze hebben geleerd dat ze veel kunnen zien op de tekeningen aan de hand van gezichtsuitdrukkingen, houdingen, met andere woorden, het belang van emoties. En emoties is een woord dat je niet van het geloven in God kunt loskoppelen ( mensen steunen op God in zware tijden, als ze ongelukkig of verdrietig zijn, danken God in blije tijden, als het goed gaat en ze gelukkig zijn, geloven in God als de wanhoop nabij is omdat hoop doet leven,...). Deze boodschap hebben de leerlingen zeker meegekregen.
3° Geef de kinderen kans om zelf actief te leren, te verkennen, na te denken, te ontdekken, ...
Dit is zeer sterk aan bod gekomen. De kinderen moesten eigenlijk alles zelf doen en werkten zeer actief mee in de les. Zij moesten het verhaal zelf maken, zij mochten het vertellen en aan het bord komen aanduiden waarom ze dat zeiden of hoe ze dat zagen, op het einde mochten zij een tekening kapot knippen en terug aan elkaar plakken. Het was aan de hand van materiaal, tekeningen die iets uitbeelden.
4° Maak verscheidenheid binnen en buiten de klas zichtbaar en relevant voor het leren.
Omdat de hele klas actief mocht meewerken en mocht zeggen wat zij zagen op de tekeningen waren er verschillende meningen. Toch is dat goed opgelost omdat er geen foute antwoorden waren, dat was vooraf gezegd geweest. Een meisje zei dat de bedelaar droef keek omdat hij honger had. Waarop een ander kind zei dat dat niet waar was, dat hij droef was omdat hij blind was. De juf zei dat het goed kon dat hij droef was om beiden. Zo maakten de kinderen een verhaal met veel meer elementen dan dat ze alleen zouden gebruiken een aanvaarden ze dat een andere mening evenzeer kan. Soms zeiden een paar leerlingen ook een ' ah ja!' als medeleerlingen iets zeiden, daardoor leerden ze ook van elkaar door te letten op details en naar elkaar te luisteren..
5° Bied de kinderen ruimte om hun eigenheid als mens en gelovige te vinden, te uiten, te beleven, te vieren ook.
In de godsdienst les is dit niet zozeer aan bod gekomen, toch is er veel ruimte in de klas en in de school om dat te doen. De dag nadat ik dit lesje gevolgd had was er een viering in de school. Deze viering kan je zien als een gezellig samenzijn en een moment voor een lach of traan. Vorig jaar is er een leerkracht van de school overleden en ook in mijn klasje zit er een meisje dat haar mama recent heeft verloren. Tijdens deze viering werd er gesproken over deze dingen met de diaken en vele kinderen hebben een traan moeten laten. Ik vind evenzeer dat zo een moment niet steeds onder de les godsdienst moet gebeuren. Dit is voor kinderen zeer belangrijk. Ook na deze viering is de les niet terug herbegonnen. het was onmogelijk om toen van de kinderen te vragen om zich terug te concentreren en in hun rekenboekjes te duiken. Er werd tijd gemaakt om de emoties een plaats te geven en de kinderen te troosten.
Ik was erg benieuwd naar het lesje godsdienst bij mij op de werkplek. Ik kon me moeilijk een voorstelling maken van wat het precies zou worden of moeten zijn en ik was benieuwd of de aspecten die we in de les geleerd hadden qua theorie terug te vinden waren in de praktijk.
2) Beschrijving van de les
De juf heeft vijf grote prenten op het bord gehangen met tekeningen op. Al snel viel het me op dat het een verhaal was in chronologische volgorde. Het was het verhaal van de blinde bedelaar die door Jezus weer kon zien. De kinderen moesten aan de hand van de prenten zelf het verhaal samenstellen. Ik heb kindjes van het tweede leerjaar, dus heel simpel was dat niet voor hen. Met een beetje hulp van Juf Cindy konden ze het verhaal uiteindelijk wel vertellen. Achteraf mochten ze een van de prenten in het klein kiezen, in stukken knippen en weer aan elkaar plakken op een apart blad. Dit was de les godsdienst.
3) Hoe werd dit aangepakt en onthaald?
De kinderen waren oprecht, hadden oprecht interesse in de tekeningen en het verhaal. Juf Cindy ( mijn mentor) liet de kinderen zelf het verhaal vertellen aan de hand van de gezichtsuitdrukkingen en houdingen van de mensen die op de tekeningen staan. Ze zien een man met zijn hand uitgestoken en een doek rond zijn ogen, de man kijkt helemaal niet gelukkig en de andere mensen op de kaart kijken boos naar hem. Zo kunnen de kinderen afleiden wat er aan de hand is. Dit werd ook gedaan in klasverband, waardoor ze elkaar konden helpen en aanvullen. De laatste tekening is er eentje met Jezus ( afgebeeld in lang wit kleed, baard,..) en een blije bedelaar zonder zijn band rond zijn ogen. De kinderen zagen dat dit een heel andere houding was en konden daardoor dus het einde vertellen van het verhaal. Nadien vertelde juf Cindy het verhaal helemaal aan de kinderen.
Een bepaald moment gebeurde er iets zeer moois in de les. Na het vertellen van het verhaal door de juf stak er een kindje zijn hand op. Hij had de vraag of dit echt gebeurd was en of ze dat konden geloven. De juf stond zelf even perplex en wist in eerste instantie niet goed wat zeggen. Ze legde uit dat zulke verhalen eerder gebruikt worden als een boodschap. Ze zei dat dit verhaal was van heel lang gelden en dat ze niet echt wist of het waar was of niet. Dat het eerder was gemaakt om iets duidelijk te maken. Ze vertelde dat dit een verhaal was dat doorverteld was van de ene persoon op de andere en daar dingen vergeten waren en dingen bijgemaakt. Dat dit verhaal eerder bedoeld was om ons iets te zeggen.
Hetgene dat ontbrak was dat juf Cindy niet vertelde of uitlegde aan de kinderen wat dan datgene was dat het verhaal ons wou vertellen...
Nadien heb ik nagedacht hoe ik dat aan zou pakken en ben ik de bib ingetrokken. Daar vond ik een boek met allemaal geloofsvragen van kinderen over Godsdienst ( titel : Waar woont God? Door Erwin Roosen geschreven, uitgeverij Averbode). Daar vond ik zeer mooie antwoorden in die ik even zou willen citeren.
" Zijn wonderverhalen over Jezus echt gebeurd?
Waar rook is is vuur zegt het spreekwoord. Dat Jezus bijzondere dingen heeft gedaan, lijkt dus logisch te zijn. Anders zouden ze nooit zoveel wonderen aan Hem toegeschreven hebben. Niemand twijfelt er bijvoorbeeld aan dat Hij zieken heeft genezen. Maar hoeveel en hoe, daar hebben we het raden naar. of alle wonderverhalen van Jezus echt gebeurd zijn, weten we dus niet. Maar is dat belangrijk? Ik denk van niet! Want de belangrijkste vraag is waarom men vertelt dat Jezus wonderen deed. En dan komen we heel dicht bij de kern van ons geloof: omdat Hij de zoon van God is!... Jezus is overigens niet de enige van wie wordt verteld dat Hij wonderen deed. Denk maar aan Mozes, die de Rietzee in tweeën spleet ... Om door de Kerk erkend te worden als heilige, moeten er trouwens twee wonderbaarlijke genezingen aan die persoon in kwestie worden toegeschreven."
"Moet je de bijbel letterlijk lezen?
... De meeste oude verhalen geven geen historische weergave van de werkelijkheid. Sommige verhalen zijn zelfs helemaal verzonnen. Neem nu het verhaal over de profeet Jona. Misschien ken je hem wel van zijn avonturen in de buik van een walvis. Natuurlijk is dat niet allemaal echt gebeurd en moet je die verhalen niet letterlijk lezen. Ze willen gewoon iets duidelijk maken voor de lezers. En omdat ze verder gaan dan gewoon het oppervlakkige, gebruiken ze daar symbolische taal voor.... Maar om de boodschap beter over te laten komen, worden ook die verhalen vaak overdreven. Daarom is het niet meer zo eenvoudig om te ontdekken wat echt bij de geschiedenis hoort en wat niet..."
Juf Cindy had het dus bij het rechte eind om zo een uitleg te geven aan de kinderen.
4) Hoe komen de vijf geboden van goed godsdienstonderwijs aan bod?
1°Verken met de kinderen de levensbeschouwelijke dimensie van het leven ( groei).
Dit heeft Juf Cindy zeker gedaan. Ze heeft ingespeeld op de levensvragen van de leerlingen. Toen dat ene jongetje die belangrijke en toch zeer kritische vraag vroeg was de hele klas erg nieuwsgierig naar dat antwoord. Ze hingen aan de lippen van de juf. Ze hadden na dat antwoord ook zeker door dat er iets bedoeld werd met het verhaal dat ze net besproken hadden. Als dit even kan blijven sudderen in hun hoofdje zal hun beeld van godsdienst langzaam veranderen en de echte betekenis die die verhalen hebben ook vlugger oppikken. het was een mooie gelegenheid om dat eerste gebod in zijn werk te zien.
2° Wek daarbij hun belangstelling voor elementen van christelijk geloven ( traditie).
Echte traditie is hier niet aan bod gekomen. Maar toch hebben de kinderen ergens de rijkdom van het geloof geleerd. Door die geloofsvraag hebben ze verder nagedacht over godsdienst. Ik denk dat dat sowieso bijdraagt aan de rijkdom van het geloof. Ze hebben geleerd dat ze veel kunnen zien op de tekeningen aan de hand van gezichtsuitdrukkingen, houdingen, met andere woorden, het belang van emoties. En emoties is een woord dat je niet van het geloven in God kunt loskoppelen ( mensen steunen op God in zware tijden, als ze ongelukkig of verdrietig zijn, danken God in blije tijden, als het goed gaat en ze gelukkig zijn, geloven in God als de wanhoop nabij is omdat hoop doet leven,...). Deze boodschap hebben de leerlingen zeker meegekregen.
3° Geef de kinderen kans om zelf actief te leren, te verkennen, na te denken, te ontdekken, ...
Dit is zeer sterk aan bod gekomen. De kinderen moesten eigenlijk alles zelf doen en werkten zeer actief mee in de les. Zij moesten het verhaal zelf maken, zij mochten het vertellen en aan het bord komen aanduiden waarom ze dat zeiden of hoe ze dat zagen, op het einde mochten zij een tekening kapot knippen en terug aan elkaar plakken. Het was aan de hand van materiaal, tekeningen die iets uitbeelden.
4° Maak verscheidenheid binnen en buiten de klas zichtbaar en relevant voor het leren.
Omdat de hele klas actief mocht meewerken en mocht zeggen wat zij zagen op de tekeningen waren er verschillende meningen. Toch is dat goed opgelost omdat er geen foute antwoorden waren, dat was vooraf gezegd geweest. Een meisje zei dat de bedelaar droef keek omdat hij honger had. Waarop een ander kind zei dat dat niet waar was, dat hij droef was omdat hij blind was. De juf zei dat het goed kon dat hij droef was om beiden. Zo maakten de kinderen een verhaal met veel meer elementen dan dat ze alleen zouden gebruiken een aanvaarden ze dat een andere mening evenzeer kan. Soms zeiden een paar leerlingen ook een ' ah ja!' als medeleerlingen iets zeiden, daardoor leerden ze ook van elkaar door te letten op details en naar elkaar te luisteren..
5° Bied de kinderen ruimte om hun eigenheid als mens en gelovige te vinden, te uiten, te beleven, te vieren ook.
In de godsdienst les is dit niet zozeer aan bod gekomen, toch is er veel ruimte in de klas en in de school om dat te doen. De dag nadat ik dit lesje gevolgd had was er een viering in de school. Deze viering kan je zien als een gezellig samenzijn en een moment voor een lach of traan. Vorig jaar is er een leerkracht van de school overleden en ook in mijn klasje zit er een meisje dat haar mama recent heeft verloren. Tijdens deze viering werd er gesproken over deze dingen met de diaken en vele kinderen hebben een traan moeten laten. Ik vind evenzeer dat zo een moment niet steeds onder de les godsdienst moet gebeuren. Dit is voor kinderen zeer belangrijk. Ook na deze viering is de les niet terug herbegonnen. het was onmogelijk om toen van de kinderen te vragen om zich terug te concentreren en in hun rekenboekjes te duiken. Er werd tijd gemaakt om de emoties een plaats te geven en de kinderen te troosten.
Hoe ben ik bezig met levensbeschouwing in mijn dagelijks leven?
Mijn eigen geloof...
Als ik volkomen eerlijk ben geloof ik niet. Ik ben gedoopt, heb mijn eerste communie gedaan en mijn vormsel. Toen ben ik oud genoeg geworden om mijn eigen mening daarover te vormen. Ik vind dat er veel te veel slechte dingen gebeuren in de wereld om nog langer te geloven in iemand die over ons zou waken en het goede met ons voorheeft.
Als je naar het nieuws kijkt, wat ik iedere dag doe, zie je meer en meer ellende in de wereld. Als we kijken naar de natuurrampen.. Hoe kan iets dat God zou gemaakt hebben zoveel mensenlevens eisen? Dat klopt toch niet? Zo ben ik langzaamaan meer en meer kritisch beginnen te worden. En zo ver moet je het zelfs niet gaan zoeken. Mensen zijn niet meer blij met wie ze zijn, met wat ze hebben. Eigenlijk doen ze er maar op los. Er is een liedje dat dat goed zou omschrijven van Anouk. De titel is 'modern world'.
Crazy way to get your kicks
they shoot the sillicone in your lips
if your figure makes you sad
they suck the fat right of your back.
Make up your mind about your tits, girls
you can puf them up so no bra will fit, girls
There is only one thing they can't fix,
no i won't let you be mislaid
and that is the hole in your head.
Heil heil modern world
Heil to all you boys and girls.
Heil heil the color green,
heil heil to what i've seen
Heil heil this modern world.
This days adoption is a hot thing,
you can get a child for nearly nothing.
You take her home to a nanny
buy off your guild with toys and candy.
But all the money that you work for girls,
you can't compare it to love boys
there is only one thing they can fix, no i won't let you be mislead
and that is the hole in your head.
Liefde en geloof
Toch betrap ik mezelf soms op gedachten die dan toch de gelovige kant uitgaan...
Een tijdje geleden was het kermis bij mijn peter. Zoals altijd gaan we dan op zondag met de hele familie op bezoek om daar samen lekker te eten en samen naar de kermis te gaan. Toen we aan de tafel zaten met de familie, dat zijn zo een 20 mensen, waren we een beetje aan het praten. Plots ging het gesprek over op mijn opa, die onlangs gestorven is. En ik was degene die zei: "Opa is zo blij nu hij ons hier zo allemaal samen ziet zitten". Op zo een moment betrap ik mezelf erop dat ik zulke dingen toch zeg of denk. Als ik niet geloof in God, geloof ik ook niet in een hemel. Hoe zou hij ons dan kunnen zien zitten? Aan de andere kant geeft me dat een fijn gevoel. Ik hield en hou enorm veel van mijn opa. Hij was de man, buiten mijn vader, bij wie ik altijd terecht kon en die me nooit veroordeelde. Die altijd op het juiste moment wist wat te zeggen of welke raad hij moest geven. Het gedacht dat hij nog naar me kijkt, ziet hoe ik het doe en misschien nog steeds erg trots op me is, maakt me blij. Die gedachte wil ik niet laten gaan.. Ik vraag me dan af of dat wel eerlijk is van mezelf. Niet geloven in God, maar zulke hoop wel koesteren. Ik kan daardoor wel heel goed begrijpen dat mensen hoop putten uit hun geloof en het makkelijker hebben daardoor in moeilijke tijden.
Als ik dan denk aan heilige feestdagen en hoe ik die vier kan ik dat ook wel ergens linken aan het geloof. Bij heilige feestdagen zijn wij meestal met de hele familie samen en die dagen en momenten koester ik. Wij hebben een zeer grote familie, zijn met een 25-tal mensen als we allemaal samen zijn en wij kunnen allemaal goed met elkaar opschieten.Alle nichten en neven, tantes en nonkels zien elkaar graag en dat is dan zo duidelijk. Tot vorig jaar, tot mijn opa stierf, vierden wij Kerstavond altijd bij mijn opa thuis met de hele familie. We kweken onze eigen kalkoenen die dan in de oven klaargemaakt werden en opa die de kalkoen aan de kop van de tafel sneed voor de kinderen, kleinkinderen en aanhang. Als je daar aan terug denkt, denk ik misschien niet aan de echte betekenis van kerstmis, maar moet dat? Ik denk dat ik dat doe op mijn eigen manier en ik link kerstmis aan warmte, liefde en hoe belangrijk familie is en hoe hard ik die mensen wel nodig heb, hoezeer ik daar van hou. Ik denk dat ook dat met geloof te maken heeft, of dat je dat op een bepaalde manier kan linken aan geloof. Geloof en liefde liggen sterk bij elkaar voor mijn gevoel.
Als ik volkomen eerlijk ben geloof ik niet. Ik ben gedoopt, heb mijn eerste communie gedaan en mijn vormsel. Toen ben ik oud genoeg geworden om mijn eigen mening daarover te vormen. Ik vind dat er veel te veel slechte dingen gebeuren in de wereld om nog langer te geloven in iemand die over ons zou waken en het goede met ons voorheeft.
Als je naar het nieuws kijkt, wat ik iedere dag doe, zie je meer en meer ellende in de wereld. Als we kijken naar de natuurrampen.. Hoe kan iets dat God zou gemaakt hebben zoveel mensenlevens eisen? Dat klopt toch niet? Zo ben ik langzaamaan meer en meer kritisch beginnen te worden. En zo ver moet je het zelfs niet gaan zoeken. Mensen zijn niet meer blij met wie ze zijn, met wat ze hebben. Eigenlijk doen ze er maar op los. Er is een liedje dat dat goed zou omschrijven van Anouk. De titel is 'modern world'.
Crazy way to get your kicks
they shoot the sillicone in your lips
if your figure makes you sad
they suck the fat right of your back.
Make up your mind about your tits, girls
you can puf them up so no bra will fit, girls
There is only one thing they can't fix,
no i won't let you be mislaid
and that is the hole in your head.
Heil heil modern world
Heil to all you boys and girls.
Heil heil the color green,
heil heil to what i've seen
Heil heil this modern world.
This days adoption is a hot thing,
you can get a child for nearly nothing.
You take her home to a nanny
buy off your guild with toys and candy.
But all the money that you work for girls,
you can't compare it to love boys
there is only one thing they can fix, no i won't let you be mislead
and that is the hole in your head.
Liefde en geloof
Toch betrap ik mezelf soms op gedachten die dan toch de gelovige kant uitgaan...
Een tijdje geleden was het kermis bij mijn peter. Zoals altijd gaan we dan op zondag met de hele familie op bezoek om daar samen lekker te eten en samen naar de kermis te gaan. Toen we aan de tafel zaten met de familie, dat zijn zo een 20 mensen, waren we een beetje aan het praten. Plots ging het gesprek over op mijn opa, die onlangs gestorven is. En ik was degene die zei: "Opa is zo blij nu hij ons hier zo allemaal samen ziet zitten". Op zo een moment betrap ik mezelf erop dat ik zulke dingen toch zeg of denk. Als ik niet geloof in God, geloof ik ook niet in een hemel. Hoe zou hij ons dan kunnen zien zitten? Aan de andere kant geeft me dat een fijn gevoel. Ik hield en hou enorm veel van mijn opa. Hij was de man, buiten mijn vader, bij wie ik altijd terecht kon en die me nooit veroordeelde. Die altijd op het juiste moment wist wat te zeggen of welke raad hij moest geven. Het gedacht dat hij nog naar me kijkt, ziet hoe ik het doe en misschien nog steeds erg trots op me is, maakt me blij. Die gedachte wil ik niet laten gaan.. Ik vraag me dan af of dat wel eerlijk is van mezelf. Niet geloven in God, maar zulke hoop wel koesteren. Ik kan daardoor wel heel goed begrijpen dat mensen hoop putten uit hun geloof en het makkelijker hebben daardoor in moeilijke tijden.
Als ik dan denk aan heilige feestdagen en hoe ik die vier kan ik dat ook wel ergens linken aan het geloof. Bij heilige feestdagen zijn wij meestal met de hele familie samen en die dagen en momenten koester ik. Wij hebben een zeer grote familie, zijn met een 25-tal mensen als we allemaal samen zijn en wij kunnen allemaal goed met elkaar opschieten.Alle nichten en neven, tantes en nonkels zien elkaar graag en dat is dan zo duidelijk. Tot vorig jaar, tot mijn opa stierf, vierden wij Kerstavond altijd bij mijn opa thuis met de hele familie. We kweken onze eigen kalkoenen die dan in de oven klaargemaakt werden en opa die de kalkoen aan de kop van de tafel sneed voor de kinderen, kleinkinderen en aanhang. Als je daar aan terug denkt, denk ik misschien niet aan de echte betekenis van kerstmis, maar moet dat? Ik denk dat ik dat doe op mijn eigen manier en ik link kerstmis aan warmte, liefde en hoe belangrijk familie is en hoe hard ik die mensen wel nodig heb, hoezeer ik daar van hou. Ik denk dat ook dat met geloof te maken heeft, of dat je dat op een bepaalde manier kan linken aan geloof. Geloof en liefde liggen sterk bij elkaar voor mijn gevoel.
Vervolg les godsdienst observeren: Herken je de visie van het leerplan?
De rol van de leerkracht is volgens mij zeer belangrijk als het gaat over het leerplan en het toepassen ervan. Daarom ben ik eerst gaan kijken naar de didactische opties in het algemeen en ben ik gaan kijken of die hier van toepassing waren.
De kinderen leren bewust omgaan met zingeving. Er is ruimte voor actieve participatie, er is aandacht voor inleving, rolverkenning, identificatie, . Er komt een langzame ontwikkeling van symboolgevoeligheid en deze les was een goede oefening voor de ontwikkeling van een eigen woordenschat om gezindheden, gevoeligheden en opvattingen of meningen uit te drukken.
Bovendien was er aandacht voor beeldvorming.
Er werden bijbelverhalen verteld. Ook hier werd de interpretatie wel begeleid, maar ik weet niet helemaal of het inzicht er wel gekomen is omdat Juf Cindy het moraal niet uitgelegd heeft. Kinderen komen inderdaad nog niet tot veralgemening van inzichten, dus dat is een twijfel. Toch is er aan de andere kant wel ene punt gemaakt dat het verhaal vooral de bedoeling heeft om ons iets duidelijk te maken.
Ook het feit dat dit in klasgebeuren verlopen is, is een goede vorm. Kinderen gaan elkaar aansteken en je merkte dat dit hier ook gebeurde. Alle kinderen hebben wel iets gezegd en werkten actief mee. Dat was natuurlijk omdat het door hen zelf gedaan moest worden... Ook is het duidelijk dat kinderen het beste leren al doende, dan mag het kind aan bod komen met zijn eigen mogelijkheden en krijgen ze langzaam een antwoord op de vraag; 'Mag ik zijn wie ik ben?'
De leerlingen leren Jezus kennen, als iemand die van elke mens houdt. Ook al is er iemand arm of blind, Jezus reikt letterlijk zijn hand ( zo staat het op de prenten). Daarbij hanteren de kinderen hier lichaamstaal. Ze leren gezichtsuitdrukkingen herkennen en daar emoties op plakken, ze leren lichaamstaal verkennen en herkennen. Hierdoor leren ze de band tussen het innnerlijke en het uiterlijke van de mens herkennen.
De leerlingen zien dat Jezus nabij is bij beperkte mensen ( de blinde man) en wat die nabijheid voor deze mensen kan betekenen.
Als we dan kijken naar de viering die de volgende dag plaatsvond zien we dat de kinderen zeker weten dat ze zich mogen voelen zoals ze zelf willen en die gevoelens ook mogen uiten. Meer dan de helft van de klas is beginnen huilen en daar was helemaal geen schaamte voor. Ze waren vertrouwd met die gevoelens en leerden daarmee om te gaan. Doordat de les uitgesteld werd, begrepen de kinderen dat het niet erg was om te huilen of soms stil te staan bij ongelukkige gevoelens. Ze voelden zich begrepen en ontdekten dat rust en stilte soms een hulp zijn bij het omgaan met gevoelens.
Dit zijn allemaal punten die volgens het leerplan lopen. Zo ben ik eigenlijk wel verbaasd hoezeer het overeenkomt. Ik had nooit gedacht dat theorie en praktijk zo samen zouden lopen...
De kinderen leren bewust omgaan met zingeving. Er is ruimte voor actieve participatie, er is aandacht voor inleving, rolverkenning, identificatie, . Er komt een langzame ontwikkeling van symboolgevoeligheid en deze les was een goede oefening voor de ontwikkeling van een eigen woordenschat om gezindheden, gevoeligheden en opvattingen of meningen uit te drukken.
Bovendien was er aandacht voor beeldvorming.
Er werden bijbelverhalen verteld. Ook hier werd de interpretatie wel begeleid, maar ik weet niet helemaal of het inzicht er wel gekomen is omdat Juf Cindy het moraal niet uitgelegd heeft. Kinderen komen inderdaad nog niet tot veralgemening van inzichten, dus dat is een twijfel. Toch is er aan de andere kant wel ene punt gemaakt dat het verhaal vooral de bedoeling heeft om ons iets duidelijk te maken.
Ook het feit dat dit in klasgebeuren verlopen is, is een goede vorm. Kinderen gaan elkaar aansteken en je merkte dat dit hier ook gebeurde. Alle kinderen hebben wel iets gezegd en werkten actief mee. Dat was natuurlijk omdat het door hen zelf gedaan moest worden... Ook is het duidelijk dat kinderen het beste leren al doende, dan mag het kind aan bod komen met zijn eigen mogelijkheden en krijgen ze langzaam een antwoord op de vraag; 'Mag ik zijn wie ik ben?'
De leerlingen leren Jezus kennen, als iemand die van elke mens houdt. Ook al is er iemand arm of blind, Jezus reikt letterlijk zijn hand ( zo staat het op de prenten). Daarbij hanteren de kinderen hier lichaamstaal. Ze leren gezichtsuitdrukkingen herkennen en daar emoties op plakken, ze leren lichaamstaal verkennen en herkennen. Hierdoor leren ze de band tussen het innnerlijke en het uiterlijke van de mens herkennen.
De leerlingen zien dat Jezus nabij is bij beperkte mensen ( de blinde man) en wat die nabijheid voor deze mensen kan betekenen.
Als we dan kijken naar de viering die de volgende dag plaatsvond zien we dat de kinderen zeker weten dat ze zich mogen voelen zoals ze zelf willen en die gevoelens ook mogen uiten. Meer dan de helft van de klas is beginnen huilen en daar was helemaal geen schaamte voor. Ze waren vertrouwd met die gevoelens en leerden daarmee om te gaan. Doordat de les uitgesteld werd, begrepen de kinderen dat het niet erg was om te huilen of soms stil te staan bij ongelukkige gevoelens. Ze voelden zich begrepen en ontdekten dat rust en stilte soms een hulp zijn bij het omgaan met gevoelens.
Dit zijn allemaal punten die volgens het leerplan lopen. Zo ben ik eigenlijk wel verbaasd hoezeer het overeenkomt. Ik had nooit gedacht dat theorie en praktijk zo samen zouden lopen...
Abonneren op:
Posts (Atom)