De rol van de leerkracht is volgens mij zeer belangrijk als het gaat over het leerplan en het toepassen ervan. Daarom ben ik eerst gaan kijken naar de didactische opties in het algemeen en ben ik gaan kijken of die hier van toepassing waren.
De kinderen leren bewust omgaan met zingeving. Er is ruimte voor actieve participatie, er is aandacht voor inleving, rolverkenning, identificatie, . Er komt een langzame ontwikkeling van symboolgevoeligheid en deze les was een goede oefening voor de ontwikkeling van een eigen woordenschat om gezindheden, gevoeligheden en opvattingen of meningen uit te drukken.
Bovendien was er aandacht voor beeldvorming.
Er werden bijbelverhalen verteld. Ook hier werd de interpretatie wel begeleid, maar ik weet niet helemaal of het inzicht er wel gekomen is omdat Juf Cindy het moraal niet uitgelegd heeft. Kinderen komen inderdaad nog niet tot veralgemening van inzichten, dus dat is een twijfel. Toch is er aan de andere kant wel ene punt gemaakt dat het verhaal vooral de bedoeling heeft om ons iets duidelijk te maken.
Ook het feit dat dit in klasgebeuren verlopen is, is een goede vorm. Kinderen gaan elkaar aansteken en je merkte dat dit hier ook gebeurde. Alle kinderen hebben wel iets gezegd en werkten actief mee. Dat was natuurlijk omdat het door hen zelf gedaan moest worden... Ook is het duidelijk dat kinderen het beste leren al doende, dan mag het kind aan bod komen met zijn eigen mogelijkheden en krijgen ze langzaam een antwoord op de vraag; 'Mag ik zijn wie ik ben?'
De leerlingen leren Jezus kennen, als iemand die van elke mens houdt. Ook al is er iemand arm of blind, Jezus reikt letterlijk zijn hand ( zo staat het op de prenten). Daarbij hanteren de kinderen hier lichaamstaal. Ze leren gezichtsuitdrukkingen herkennen en daar emoties op plakken, ze leren lichaamstaal verkennen en herkennen. Hierdoor leren ze de band tussen het innnerlijke en het uiterlijke van de mens herkennen.
De leerlingen zien dat Jezus nabij is bij beperkte mensen ( de blinde man) en wat die nabijheid voor deze mensen kan betekenen.
Als we dan kijken naar de viering die de volgende dag plaatsvond zien we dat de kinderen zeker weten dat ze zich mogen voelen zoals ze zelf willen en die gevoelens ook mogen uiten. Meer dan de helft van de klas is beginnen huilen en daar was helemaal geen schaamte voor. Ze waren vertrouwd met die gevoelens en leerden daarmee om te gaan. Doordat de les uitgesteld werd, begrepen de kinderen dat het niet erg was om te huilen of soms stil te staan bij ongelukkige gevoelens. Ze voelden zich begrepen en ontdekten dat rust en stilte soms een hulp zijn bij het omgaan met gevoelens.
Dit zijn allemaal punten die volgens het leerplan lopen. Zo ben ik eigenlijk wel verbaasd hoezeer het overeenkomt. Ik had nooit gedacht dat theorie en praktijk zo samen zouden lopen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten