Berlijn

Ik ben afgelopen week in Berlijn geweest, samen met mijn papa, mama, broertje en een hele groep. Mijn papa moest deze groep begeleiden daar en aangezien ik er zelf nog nooit geweest was en van iedereen hoorde hoe mooi het daar is en dat je er zeker eens geweest moest zijn besloot ik mee te gaan. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb.. Allereerst is het fijn om er eens uit te zijn, al is het maar een paar dagen. Je leert sowieso bij en ik hou ervan om de sfeer in andere landen op te snuiven. Er is in die vier dagen veel dat erge indruk op me gemaakt heeft. De hele uitleg over Oost en West Duitsland, de pijn die er toen geheerst heeft. Ik was enorm onder de indruk van de ontsnappingspogingen die er geweest zijn van de mensen om van Oost naar West te kunnen gaan. Ik kan me dat niet voorstellen hoe het is om iemand die in je hart zit voor meer dan 20 jaar niet te zien. Gezinnen die uit elkaar gerukt werden, personen die zomaar vermoord werden, onmenselijk is het... Je kent die verhalen daarvoor ook al, maar als je dan echt op die plaatsen staat, met gidsen spreekt die het meegemaakt hebben, dan denk je er toch anders over.
Hetgene dat het meest indruk gemaakt heeft is alles over de joden en de vervolging..
In Berlijn heb je een monument voor de Joden. Dit zijn allemaal blokken in verschillende hoogte. Als je daartussen loopt krijg je een eng gevoel, je weet neit goed waar je heen moet. Zo moeten ze zich in die tijd vaak gevoeld hebben. Onder die stenen heb je een museum. Daar werd ik echt heel stil van. Daar stonden blokken met uitspraken en brieven van mensen die vastzaten in de concentratiekampen. Een brief van een meisje van 12 aan haar vader waar ze zegt dat ze het niet zal halen, want dat ze kinderen levend begraven, fotos van complete families, met baby's erbij, die volledig uitgemoord zijn. Dat was zo erg om te zien, en jammer genoeg de harde waarheid. Ik heb dat altijd erg gevonden, maar toen raakte me dat echt wel. Het Jodenmuseum heeft ook erg veel indruk gemaakt. Dat gebouw, je kan er tranen in zien, bliksem, maar ik zag het eerder als scheuren. Pijnlijke scheuren in de geschiedenis, scheuren in de menselijkheid van mensen, scheuren in medeleven en liefde, verscheurd worden door verdriet en pijn, door ongeloof en wanhoop. De breuken en scheuren tussen families en mensen, tussen volkeren. In dat museum ben ik een bepaald moment zeer koud geworden. In een van de hoogste punten van het gebouw vind je een nagemaakte gaskamer. je hebt een zware metalen deur en dan stap je een pikdonkere kamer binnen waar de temperatuur letterlijk en figuurlijk 10 graden zakt. Eens daarbinnen moest je heel stil zijn. Die stilte was enorm zwaar, die koude was niet hetgene dat me rillingen gaf. na welgeteld 4 seconden zei ik tegen mijn papa dat ik daaruit moest. Dat vond ik zo enorm akelig...
Dan zie je maar hoe iets je nog kan raken als je het in levende lijven ziet, hoe gevoel jezelf nog kan verrassen. Dit is een aanrader voor iedereen...

Foto's

 Het jodenmonument. Hieronder lag dat eerste museum.

 In het jodenmuseum.

 Een wensboom waar papa een wens aan ophangt. Deze stond in het museum.

 Allemaal kleine hoofdjes in ijzer. Dit waren er tienduizend...

 Op die hoofdje kon je lopen en dat gaf een zeer akelig geluid.

 Papa voor de gaskamer...

 Het gebouw..

 De scheuren