Ik heb ' Het land onder de regenboog' gelezen. Als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat ik me in het begin er een beetje doorheen heb moeten worstelen, maar naarmate ik meer aan het lezen was en verder kwam in de bijbel ging het me veel beter af. Ik denk dat dat te maken heeft met mezelf. Ik moest mijn kritische kijk laten varen, want ik denk dat het daardoor was dat het in het begin zo moeilijk ging. ik betrapte mezelf op gedachten die die richting uitgingen, waardoor ik de verhalen niet liet binnenkomen en niet mee kon drijven met het verhaal. Toen heb ik die kijk proberen te laten varen en toen ging het veel beter. Als je het gewoon zo bekijkt lijkt het op sprookjes. Het zijn eigenlijk sprookjes. je kan hier een heleboel leuke lessen mee maken. het creatieve kan je uit deze lessen laten komen en kinderen maken vaak mooie dingen als je hun creatieve ik aanspreekt.
Ik merkte wel dat ik erg weinig wist van de bijbel. Er zijn verhalen die ik nu gelezen heb die ik wel kende, maar nooit gesitueerd zou hebben in het oude testament. Het verhaal van de ark van Noah bijvoorbeeld. Dat situeerde zich in mijn geest veel later af. Het boek is eigenlijk magisch, er gebeuren zoveel magische dingen. Het is zeker iets waar mensen, ook kinderen, hoop uit kunnen putten. Als we het inderdaad met sprookjes zouden vergelijken weet je dat kinderen daar blij van worden,, het magische en betoverende loesteren ze. Als kind ben je vol van prinsen en prinsessen, spoken, geesten, sinterklaas enz.. Kinderen hebben een goede fantasie om met dit boek aan het werk te gaan. Ik denk dat dat ook ergens de bedoeling van de bijbel is. Laat mensen er blij van worden en hoop uit putten. Is dat niet waar Godsdienst om draait? Laat kinderen zien dat het niet altijd allemaal even slecht is in deze wereld
Het boek is goed naar voren gebracht. het is leuk dat het verteld is door oom Ben. Ik zie hem eigenlijk zitten en vertellen. Dan weet je dat het goed geschreven is. Het heeft een goed begin en een duidelijk einde. Het is niet louter de bijbel, het is zo geschreven dat het twee verhaallijnen heeft, hetgeen voor een goede afwisseling zorgt.
Het boek heeft er, samen met de lessen en veel nadenken, voor gezorgd dat mijn kijk op het hele begrip godsdienst ergens is veranderd. Ik zal er niet gelovig van worden, maar begin te zien wat voor nut godsdienst kan hebben. Je kan er mensen door laten groeien en net iets van de ' wereldlast' van hun schouders afnemen. Je laat mensen zich ergens ontplooien, zich er beter door voelen en dat is toch wel ergens waar "leerkracht zijn" om draait.
De verhalen op zich roepen geen vragen bij me op, maar wel hoe je de kritische kijk van kinderen moet ontvangen. Ik weet dat we het daar in de les al over gehad hebben, maar ik ben benieuwd hoe ik ga reageren als een kind mij dat moet vragen in de les. Het is best moeilijk om kinderen van het tweede leerjaar symbooltaal aan te leren en hen de dunne lijn tussen waar en niet waar te laten kennen. We zullen wel zien hoe dat loopt als het zover is...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten