Ik blijf eventjes hangen bij die viering in de school. ik vond dit een prachtig Godsdienstig moment waar de leerlingen zelf veel aan gehad hebben. Er is gesproken over dood, over leven, over verdriet en God. Over de hooop die uit geloof kan putten, over dat God bij je is in moeilijke tijden. Kinderen hebben kunnen ervaren hoe belangrijk het is om over gevoelens te spreken, hoe je anderen zou kunnen helpen en hoe zij jou kunnen helpen, hoe je je kan laten helpen door het gebed en hoe verbonden je je voelt als je samen gaat bidden.
Hier werd geen handleiding gebruikt, maar dat was net het mooie. Het was spontaan, er werd niets opgelegd, er waren geen grenzen en geen regels. Dit is wat het onderscheid was van een les. De kinderen konden hun gevoelens de vrije loop laten en hun uiten op dat moment zoals ze zich voelden, wat in een klas niet altijd kan. Omdat de leerkrachten die vrijheid lieten namen de kinderen ook hun verantwoordelijkheid en liep het niet de spuigaten uit. Doordat dit allemaal in goede banen geleid kon worden zie je dat de kinderen dit moment als waardevol beschouwden.
Er zijn natuurlijk vragen gesteld zoals wat er komt na de dood, of je iemand nog terug gaat zien als die dood is ( er is recent ook een jonge leerkracht in mijn stageschool overleden). Vele kinderen hebben zich in hun hoofd vragen afgesteld. daar ben ik zeker van, maar die vragen zullen we nooit weten. De grootste vraag was wat God voor je kan betekenen in moeilijke tijden en hoe je hem dan kan vinden. ( via vrienden, door te bidden, door erover te praten en steun te voelen of geven enz..)
De grootste comonent hier was verbondenheid. Het leren kennen van hun innerlijke gevoelens en die van anderen. Hoe daarmee omgaan, hoe anderen helpen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten